Stichting Sanumaya voor Nepal

Wij zijn Sebastiaan Cooiman en Annerieke Laar. Wij zijn twee enthousiaste (deeltijd)studenten die naast hun studie zich heel graag willen inzetten voor de onderwijsproblematiek in Nepal. Voor onze stichting hebben wij de naam “Sanumaya” gekozen, omdat het kleine liefde betekent. Wij proberen deze kleine liefde betekenis te geven door iets bij te dragen aan de ontwikkeling van Nepal.

In 2001 zijn wij ruim vijf maanden in Nepal geweest om engelse les te geven op de ‘ Shree Mahakali lower secondary school ’ in Nagarkot (30 kilometer ten oosten van de hoofdstad Kathmandu). Dat was een geweldige ervaring! Het is hartverwarmend te ervaren hoe gastvrij en vriendelijk de Nepalezen zijn. Daarnaast was het lesgeven een enorme uitdaging; hoe breng je het onderwijs zodanig dat leerlingen, ondanks de slechte taalkennis, de leerstof toch begrijpen?
De boeken waar ze les uit krijgen zijn veel te moeilijk, dus we hebben met eigen creativiteit een ander lesplan opgezet, dat erg leuke en goede resultaten had. En toen we het vertrouwen van de kinderen gewonnen hadden, hebben we veel van elkaar geleerd én ook veel plezier met elkaar gehad!

Inmiddels bestaat Sanumaya sinds september 2007 uit meer mensen. Yanneke Jitta en Lieven Cooiman zijn toen namelijk lid geworden van de Stichting. Het is een fijne samenwerking omdat Yanneke als lid van de Stichting continu in Nepal en bij het project aanwezig is. De lijnen worden hierdoor kort gehouden. Deze basis helpt om de aandacht te schenken aan waar het nodig is: de school en het kinderhuis. Lieven gaat helpen bij het organiseren en het zoeken van sponsorgelden.

Toen Annerieke en Sebastiaan weer terug in Nederland waren, lieten de slechte omstandigheden waaronder les moet worden gegeven en gevolgd ons maar niet los. Naast de school waar wij les hebben gegeven, hebben we meerdere scholen bekeken en kwamen we overal slechte omstandigheden tegen: veel te kleine lokalen, tochtende lokalen door kapotte ruiten of slecht sluitende deuren, donkere lokalen, veel te kleine schoolbankjes, nauwelijks een speelplaats, geen toiletvoorziening en geen afvalplaats. Ook onze school kende een ruimte gebrek; wij hebben vier weken klas 3 buiten les gegeven met banken en ‘schoolbord’ naast het schoolgebouw. Daarna werd het kleine huisje van de headmaster als leslokaal in gebruik genomen.

Mede door deze omstandigheden is het onderwijsniveau heel laag. Er is weinig aandacht voor het kind doordat de klassen overvol zijn. Het onderwijsmateriaal (zoals boeken, pennen, schriften) is slecht, of zelfs niet aanwezig! Daarbij komt dat de leraren zelf nauwelijks een opleiding genoten hebben.

Zo'n één miljoen kinderen volgt geen basisonderwijs en daarbij bezoeken veel kinderen de lessen niet, omdat hun ouders vinden dat er wel belangrijkere dingen te doen zijn (zoals werken). Ruim 50% van de mannen en meer dan 75% van de vrouwen in Nepal kunnen lezen noch schrijven. Hulp is daarom gewenst en noodzakelijk!

Toen we weer terug naar Nepal gingen om de plannen vorm te geven bezochten we een oude vriend, Oasis. In de tussentijd bleek hij getrouwd te zijn met een Nederlandse, Yanneke en hadden ze samen een dochtertje gekregen, Saar.
We vertelde over onze plannen en zij vertelde ons dat ze van plan waren een kinderhuis op te richten. We kwamen al snel tot de conclusie dat het goed zou zijn de krachten te bundelen.
Zij richtten een NGO in Nepal op: ‘children of the universe’.
Deze stichting bestaat uit enthousiaste Nepalezen, die zich ook graag in willen zetten voor het onderwijs en de kansarme kinderen.